13 آبان که می شد آقای فتاح مدیر و آقای نقیان ناظم مدرسه انقلاب، صبح ساعت 8 بچه ها را به صف می کردند و یکی دوتا پرچم به دست بچه ها می دادند که همیشه بر سر تصاحب آن رقابت بود. بعد هم راهپیمایی در سطح وزوان شروع می شد. شعار می دادیم

13 ام آبان ماه- یوم الله ست، یوم الله ست، بنیانگذار نهضت روح الله ست روح الله ست.

بچه های مدرسه جهاد را که میدیدم بلندتر فریاد میکشیدیم.

نمی دانستیم معنی یوم الله چیست. فقط از لحن حماسی شعارها کیف می کردیم. اما به اواسط راهپیمایی که میرسیدیم دیگر نا نداشتیم و می خواستیم فلنگ را ببنیدیم. سالهای اول جرات نمی کردیم ولی بعدها راه و چاهش را بلد شدیم. با بچه ها می رفتیم گل کوچک میزدیم در ظهر 13 آبان! بعضی وقت ها هم موقع صدور بیانیه بر می گشتیم و ملتی را می دیدیم که با هم گپ و گفت می کنند بدون این که یک کلمه از بیانیه را گوش کنند. تنها گاه به گاهی صدای الله اکبر بی رمق مردم در تایید بندهای بیانیه به گوش می رسید.  

امسال هم حتما به همان روال 13 آبان های قبل برگزار خواهد شد. کسی سبز نخواهد پوشید. کسی ظلم را به چالش نخواهد کشید چون مردمی ظلم پذیر بوده ایم و ظالم نواز.

برای آقای خامنه ای دنیا بر همان مدار قدیم می چرخد. او فکر می کند این جوانان هم روستائیان سی سال پیش اند که برای دیدار آیت الله خمینی سر از پا نمی شناختند. برایشان دیدار آقا بس بود. اما جهان و جمعیت و جامعه عوض شده است. اینها جوانان کاردیده اند و پرسشگر. این پرسشگری رهبرانی را می طلبد که توان پاسخگویی دارند. رهبرانی که قدرت ارتباط دوسویه با مردم و جوانان دارند. جنبش سبز آغاز عصر دوسویه شدن سیاست در ایران است.

منبع

روایت یک دانشجوی نخبه و شاهد عینی از مراسم دیدار رهبری با نخبگان: «آقا» نماز نخوانده مراسم را ترک کرد.

من توی جلسه همایش ملی نخبگان دیروز و دیدار با خامنه ای شرکت داشتم و اینجا قصد دارم ماوقع را توضیح دهم.

منبع

پروردگارا، دعايم به درگاه تو اين است:

بی نوايی و تنگ چشمی را از دلم ريشه کن ساز  و از بيخ و بُن برکن؛

اندکی نيرويم بخش تا بتوانم بار شادی ها  و غم ها را تحمّل کنم.

نيرويی به من ارزانی فرما تا عشق خود را در خدمت و کمک، ثمر بخش سازم.

توانی به من عطا فر ما که هيچ گاه چيزی از بی نوايی نستانم و در برابر گستاخ و مغرور، زانوی دنائت خم نکنم.

قدرتی به من بخشا تا روح خود را از تعلّق به جيفه های ناچيز روزگار بی نياز کنم  و از هر چه رنگ تعلّق پذيرد، آزادش سازم.

و نيرويی به من ده تا قدرت و توان خود را از روی کمال عشق و نهايت محبّت تسليم خواسته ها و رضای تو کنم.

پروردگارا! ببخش مرا که نمازم، وقت يافتن گمشده‏هاى من است.

پروردگارا! ببخش مرا که براى همه گردن کشيدم، به غير از خودم.

پروردگارا! ببخش مرا که همه‏اش دعا کردم خدايا! مرا از شر خلق دور بدار و يک بار نگفتم: خلقت را از شر من دور دار.

پروردگارا! ببخش مرا که فکر و دلم از تو عزلت گزيد و از گناه نه.

پروردگارا! ببخش مرا که هر چه با من مدارا کردى، من بر تو خيره‏سرى کردم.

پروردگارا! ببخش مرا که آن قدر که بر بى‏منزلى و بى‏کارى و ... گريستم، بر غم فراق از تو گريه نکردم.

پروردگارا! ببخش مرا که با رفتار زشتم، ديگران را به دين بدبين کردم.

پروردگارا! ببخش مرا که در مجادله با اين و آن فهميدم که حق با من نيست؛ ولى به رو نياوردم.

پروردگارا! ببخش مرا که براى نظرات ديگران، آنگونه که حق‏شان بود، ارزش قائل نشدم.

پروردگارا! ببخش مرا که موقع تعريف و تمجيد ديگران، باورم شد که راستى راستى کسى هستم!

پروردگارا! ببخش مرا که توان حل مشکل ديگران را داشتم؛ ولى سکوت کردم و گفتم دردسر نمى‏خواهم.

پروردگارا! ببخش مرا که آن قدر که حسرت نداشته‏هايم را خوردم، شاکر داشته‏هايم نبودم.

پروردگارا! ببخش مرا که واله و شيداى مخلوقاتت شدم و خالقيتت را از ياد بردم.

پروردگارا! ببخش مرا که مدام دروغ گفتم و توجيه کردم که دروغ مصلحتى بود.

پروردگارا! ببخش مرا که خود را به خواب زدم تا از انجام کارى که وظيفه‏ام بود، شانه خالى کنم.

پروردگارا! ببخش مرا که با دروغ‏هاى مکرر خود، زشتى دروغ را در ذهن نزدیکانم از بين بردم.

پروردگارا! ببخش مرا که آن قدر که اهل حرف بودم، اهل عمل نبودم.

پروردگارا ...

به شوهرش، شهامت

به بسیجیان ما، بینش

…به لباس شخصیهای ما،هویت

… به مجلس ما،خاصیت

به نماینده گان ما انسانیت،عطا فرما

….خدایا به رحیم مشایی ،عقل

…به ائمه جمعه ما،فهم

….به بازجویان،خدا ترسی

…به مرتضوی،شرف و ناموس

….خدایا به روشنفکران ما،وطن پرستی

…به شریعتمداری منطق و شریعت،ولی نه او اصلاح ناپذیر است به او اتش جهنم روا بدار

…خدایا به کردان ،تحصیلات

…به محرابیان اختراع …به صادق لاریجانی،ازادگی

..به برادرش،صداقت

…به آن یکی برادرش تفکر،

به آن یکی ترش،تدیّن

….به نیروی انتظامی ،تفقد

…به هاشمی رفسنجانی کمی پول عطا فرما

……پروردگارا به مصباح یزدی،دین

…به جنتی ،تقوا

…به یزدی فهم و سکوت

…به شکنجه گران ما مرگ عطا فرما

…خدایا به صفار ،فرهنگ

..به علمای ما،اقامت دائم در نجف

..به محصولی ،شرف

..به فیروزآبادی،وزن متعادل عطا فرمآ

..خدایا به رهبر عظیم الشأن مقداری شرف ،مثقالی شعور، ذره ای حیا،اندکی آبرو،عطا فرما

..خدایابه احمدی نژاد تمام فضایل و خصایل فوق الذکر به علاوه صدها صفات انسانی دیگر که شدیدأ از انها بی بهره است عطا فرما

…در آخر ، آفریدگارا ما را به خود آور تا ایرانی واقعی باشیم.

منبع

گفته بودم که بعد از مدتی باز می خواهم بنویسم. ولی دستم به قلم (همان کیبورد کذایی) نمی رود. از وقتی هویت بابگرده برای بعضی بچه ها لو رفته، حتی از اینکه نظرات را بخوانم می ترسم. دیگر نمی توانم در قالب یک بابگرده فرو بروم! ولی بچه های خوب وزوان هنوز با انرژی می نویسند و لذت خواندن مطالبشان را نثار ما می کنند. دست مریزاد!

امروز خیلی از مطالب قبلی را مرور می کردم و آنهایی که ردپایی از خودم بود را فعلا برداشتم. دو سه شعر که از جوانی وبلاگ به یادگار مانده بود را مرور کردم و با یاد خاطرات وزوان به قول معرف حالی کردیم!

سرتان سبز و نفستان گرم

باید که شیوه سخنم را عوض کنم                 شد شد، اگر نشد، دهنم را عوض کنم

گاهی برای خواندن یک شعر لازم است          روزی سه بار انجمنم را عوض کنم

از هر سه انجمن که در آن شعر خوانده­ام         آنگه مسیر آمدنم را عوض کنم

در راه اگر به خانه یک دوست سر زدم              این بار شکل در زدنم را عوض کنم

پیراهنی به غیر غزل نیست در برم                  گفتی که جامه کهنم را عوض کنم؟

دستی به جام باده و دستی به زلف یار             پس من چگونه پیرهنم را عوض کنم؟

شعرم اگر به ذوق تو باید عوض شود               باید تمام آنچه منم را عوض کنم

دیگر زمانه شاهد ابیات زیر نیست                  وقتی که شیوه کهنم را عوض کنم

مرگا به من که با پر طاووس عالمی               یک موی گربه وطنم را عوض کنم

وقتی چراغ مه شکنم را شکسته­ام                  باید چراغ مه شکنم را عوض کنم

عمری است به راه نوبت ماشین نشسته­ام        امروز می­روم لگنم را عوض کنم

تا شاید اتفاق نیفتد از این به بعد                    روزی هزار بار تنم را عوض کنم

با من برادران زنم خوب نیستند                     باید برادران زنم را عوض کنم

دارد قطار عمر کجا می­برد مرا                      یارب عنایتی، ترنم را عوض کنم

ورنه ز هول مرگ زمانی هزار بار                    مجبور می­شوم کفنم را عوض کنم

(شاعر ناشناس)

کم کم بهار به شهر زیبا و دلکش پا گذاشته است.

خدایا کی می­توانم دوباره کوه و تپه­اش را ببینم؟

من در دیار غربت ولی دلم جای دیگری است

جان به فدای خاکت، که خانه و کاشانه ام تویی

سنگ (به ظاهر بی ارزشت) برای من مثل طلاست و زمینت مثل بهشت

هرگز نشاید که کسی بی وضو قدم روی خاکت بگذارد!

ای وزوان، ای پیردختر زیبا، کاریز تو همانند نی است که

در طی هزاران سال، آن را نواخته­ای    

000

این ترجمه­ی شعری است به زبان مادریم. حال که پس از سه سال آن را مرور می کنم، می بینم که تا چه اندازه آمدن بهار در من شور ایجاد کرده که این شعر را از سینه­ی من جوشانده.

یکی از دوستانم را که صدای خوبی داشت متقاعد کردم این شعر را در قالب تصنیفی بخواند(پس از کلی آموزش برای درست ادا کردن حروف و کلمات). نتیجه­ی آن شد این قطعه­ی ضبط شده که فایل آن می­توانید دانلود کنید. منتظر نظر شما در رابطه با این قطعه هستم.

دانلود کنید.

عیدتان مبارک!

تقدیم به دوست نازنینم رضا.ف که نمی خواهد دچار مرگ تدریجی شود.

In an Indian temple, when the priest had gone for
lunch, the Idol of the Lord and the Stepping Stone
were conversing.

Stepping Stone: "What a good fate you have. We both
were the same lump of rock for millions of years. The
sculptor carved an idol out of you and every one is
worshipping you. And look at me, I am a stepping stone
and every one stands on me and stamps on. What kind of
life is this?€³

The Idol kept smiling and never bothered to answer
this, now, routine murmur from the stepping stone. But
the stepping stone ( stone used as a step), that is 
will never stop his constant bickering.

The Idol replied: "But do you remember that when the
sculptor set out to carve an idol, it was you he
chose, first. You were so impatient. In one strike,
you broke in to two . But when he tried on me, I
grinned and bore all the hammers and chisel strikes
with PATIENCE . Here I am the worshipful and happy
Idol and you are the Stepping Stone €³

The difference between success and failure is patience
and persistence

اپیزود 1

زمستان

زمستان که می آمد، خوشحال تر بودم. پاییز را از خردسالی دوست نداشتم هر چند بزرگتر که شدم و "پاییز اخوان" را که خواندم، پاییز هم دوست داشتنی شد.

سرمای زمستانی وزوان وحشتناک بود. ولی من و هم سن و سالانم آنچنان غرق در رویاهای کودکانه و مجذوب بازی بودیم که این سرما هم ما را به سختی در خانه نگاه می داشت. نتیجه ی این بازیگوشی هم صورت کبود از سرما و دست های ترک خورده و خون جاری از آنها بود.

هیچگاه فراموش نمی کنم که یک بار، زیر کوران شدید در زمین خاکی تربیت بدنی دنبال توپ می دویدیم و چه لذتی می بردیم. در این زمان ها هیچ چیز مثل صدای موتور مدیر مدرسه مان (آقای بیابانی) که خانه اش نزدیک زمین تربیت بدنی بود، تنمان را به لرزه نمی انداخت.

برف که می آمد هیجانمان دو چندان می شد. از یک طرف فکر تعطیلی مدرسه و انواع بازی ها که با برف می توانستیم بکنیم آینده مان را روشن می کرد! و از طرف دیگر پارو کردن برف های روی پشت بام کاهگلی و حیاط من را به عزا می نشاند.

برف که می آمد پدر به حول و ولا می افتاد که تا برف ها آب نشده و سقف را بر سرمان خراب نکرده، برف ها را بروبیم. من نیز به ناچار و با اکراه، به یاری پدر می شتافتم. از شدت سرما دست هایم لمس می شد و به شدت شروع به خارش می کرد (اگر آن زمان حقوق کودکان را برای عدم اجبار به کار می دانستم آن را حتما روی دسته پارو می چسباندم!). این تنها موردی بود که آمدن برف خوشحالم نمی کرد.

پدرم می بایست برف های خانه ی پدرش را نیز بروبد ( و هنوز هم) و خوبی اش این بود که من دیگر معاف بودم (این را نیز باید بگویم که نسبت به خیلی از بچه های وزوانی که مجبور بودند در این سرما رعیتی یا عملگی کنند من به نوعی "نازپرورد تنعم" بودم. کافی است من خاطرات زمستانی پدرم را وقتی در سن من بوده در کنار حرف هایم ذکر کنم تا به تفاوت پی ببرید).

متولد زمستانم، ولی تاریخ تولدم را تابستان زده اند تا نیمه ی اولی باشم. هم چهار ماه پیرتر شده ام و هم به قول دوستان نافم را با خلاف بریده اند!

چند سالی است که زمستان های کم برفی را تجربه می کنیم. انگارکم کم برف از حافظه ی زمستان پاک می شود (علتش را هم فکر کنم همه می دانند و نیاز نیست من بازگو کنم).

زمستان پادشاه فصل ها نیست ولی زیباست، به خصوص اینکه بهار را نوید می دهد.

اپیزود 2

واژه شناسی

متنی را از عین الدین نصر، استاد زبان فارسی دانشگاه کابل می خواندم.بعضی قسمت هایش به نظرم برای شما هم جالب باشد:

... راه دوم واژه آفرینی واژه گزینی است. در این راه واژه های مورد نیاز از متنهای کهن فارسی دری و از زبانهای باستانی و کهن ایرانی گزیده می شود.
زبان فارسی دری دارای متن های کهن و بسیار بسیار با ارزش است که هیچ زبانی در جهان با آنها، از این نگاه همتایی کرده نمی تواند. هیچ جای شک نیست و همه جهانیان با وجدان می دانند که این متن ها، در داشتن واژگان سره و گوهری این زبان سخت توانگر و بس پر بار اند. بدبختانه، کارش ها (عاملها) ی درد آور چندی این گنجینه ی ارزنده را به زیر توده ها خاک فراموشی گذاشته اند. این کارشها اینها اند

(1) سیاست های بد سگال،(2) رگمرداری(تعصب) ،(3) نارواآبادانسازی (استعمار)،(4) خرسازی(استحمار)، (5) نقش پاد اسلامی مذهب،(6) فراموشکاری، (7) خویشتن فرهنگ ستیزی،(8) دانش فروشی جاهلانه، (9) خودنشناسی و رفتن زیر پرچم بیگانه گان ،(10) خود ستم افزایی، (11) سر انجام، بخل و نبود بردوباری زورمندان جهانخوار در برابر این فرهنگ دیرین و کهن سال.
لازم به گفتن است، تمام متن های زبان فارسی دری قدرت واژه گزینی را در خویشتن دارند؛ به ویژه متن های زیرین از نگاه واژه گزینی در خوریاد آوری اند: دیوان ناصر خسرو، سفرنامه ناصر خسرو، زادالمسافرین، مثنوی مولانا جلال الدین بلخی، کلیات شمس تبریزی، شاهنامهء فردوسی، دانشنامهء علایی، تفسیر کشف الاسرار و عدة الابرار، آثارالباقیهء ابوریحان بیرونی، تفسیر سور آبادی، تاریخ بیهقی، ذخیرهء خوارزمشاهی، هدایت المتعلمین فی الطلب طبقات الصوفیه، کشف المحجوب، حدیقة الحقیقه و شریعة الطریقه، تذکرة الاولیا، سیاست نامه، مرزباننامه، نوروز نامهء عمر خیام و قابوسنامه.
از جملهء متن های یاد شده، ازسه متن نمونه می دهیم(1) دیوان ناصر خسرو که در یمگان و میهن گوهرین آن مرد خردمند سروده شده است و درو نمایهء آن بدور از هر گونه اندیشه ی بیگانه پروری می باشد، واژه های سره ی زبان فارسی را به رنگ درشت فراوان در خود دارد. در اینجا واژهء فروردین را به نمونه میگیریم. فروردین نخستین ماه سال است. این واژه را، دشمنان فرهنگ و زبان ما نمی گذارند که در برابر واژه ی عربی تبار"حمل" در زبان پذیرش یافته ی خویشتن به کار بریم؛ با وجودی که در بسیاری از برگپاره های دیوان ناصر خسرو به کار رفته است؛ می بینیم:
زیرا که خاک تیره به فروردین بر روی می نقاب کند دیبا
(2) چنانکه می دانیم، واژه های "طنز"، " ضامن" و " کفیل" از واژه های دخیل از زبان عربی در زبان فارسی دری اند و فراگویی آواهای [ط] و [ض] برای فارسی زبانان مشکل است؛ چه می شود، به جای آنها واژه های " چربک" به چم" طنز" و " پایندان" را به چم " ضامن و کفیل" به کار بریم. ببینید، مولانا جلال الدین بلخی که زادگاهش بلخ و مثنویش شاهکار دیگری در جهان اسلام و فارسی زبانان و همه ی گیتی است، واژه های " چربک" و" پایندان" را چگونه در بیت های زیرین زینت افزای سخن می سازد.
او همی گفت این به فرمان خداست این به چربکها نخواهد گشت راست
دی همی گفتی که پایندان شوم که بُوَدتان فتح و نصرت دم به دم
...